La solarización y la biosolarización tienen ventajas, como su amplio espectro de acción, por lo que el nivel de protección para el cultivo siguiente es elevado. Comparada con otras técnicas, la solarización tiene un costo reducido con una alta eficacia. Otra ventaja es la ausencia de residuos tóxicos, no siendo necesario un intervalo de aplicación antes de la plantación. Solarización y biosolarización son métodos naturales, permitidos para todo tipo de sistemas de producción certificados, incluida la agricultura ecológica. La biosolarización contribuye a reducir los residuos generados en la explotación, ya que pueden enterrarse los propios restos vegetales. Sin embargo, existen algunas desventajas asociadas a la solarización, como la necesidad de condiciones muy específicas para obtener resultados eficientes, principalmente altas temperaturas y días soleados que no siempre se corresponden con los períodos de barbecho en las zonas templadas. Además, este período debe abarcar más de 4 semanas, siendo ideales 6 semanas. Son prácticas adaptadas a cultivos de invernadero. Al aire libre el plástico quedará expuesto al viento, pájaros, ... Otra desventaja de la solarización es el efecto sobre los organismos beneficiosos. La mayoría de los hongos beneficiosos reducirán su presencia en los suelos solarizados, pero algunas bacterias beneficiosas permanecerán, o incluso aumentarán sus poblaciones. Además, la lixiviación de minerales o contaminantes puede crear un problema, por lo que es sumamente importante controlar el suministro de agua para mojar el suelo antes de cubrirlo, evitando superar la saturación del suelo. Si quiere más información, puede consultar los vídeos y hoja divulgativa, así como visitar www.best4soil.eu/factsheets

La solarización es un método de desinfección del suelo útil para reducir el nivel de arvenses y patógenos de plantas en el suelo, así como para restablecer la salud del suelo cultivado intensivamente y recuperar su fertilidad. La solarización consiste en cubrir un suelo húmedo con plástico transparente (generalmente polietileno), durante 4-6 semanas en el periodo del año en que la radiación solar y las temperaturas son más elevadas. Esto es del 15 de junio al 1 de septiembre en las latitudes mediterráneas. El riego del suelo cerca de la saturación de agua antes y/o después del despliegue de la película asegurará una buena transmisión de calor a todas las partes del suelo. La humedad deseada puede asegurarse con tensiómetros que miden entre 0-10 cb. Se utiliza plástico transparente para permitir que la radiación solar penetre en el suelo, calentando el agua del mismo. Se requiere una alta estanqueidad del plástico para evitar las pérdidas de aire caliente del suelo. Las sombras en los invernaderos reducen la interceptación de la luz por el suelo, por lo que deben ser enrolladas o retiradas. La mayoría de los patógenos transmitidos por el suelo se inactivan térmicamente cuando se exponen durante 30 minutos a temperaturas que oscilan entre 45-55 ºC. Estas temperaturas se alcanzan fácilmente a 15 cm de profundidad en los suelos bien solarizados. La adición de materia orgánica fresca en el suelo antes de la solarización se llama biosolarización. Esta práctica aumenta la eficacia de la solarización ya que la incorporación de materia orgánica mejora la salud del suelo y la cantidad y diversidad de microorganismos no patógenos. Si quiere más información, puede consultar los vídeos y hoja divulgativa, así como visitar www.best4soil.eu

Resultaten. In Best4Soil is een database ontwikkeld die boeren en tuinders kan helpen bij de beheersing en bestrijding van plant parasitaire schimmels. Of bij het treffen van preventieve maatregelen om problemen met bodemschimmels in de toekomst te voorkomen. De database bevat informatie over 1) de waardplant status en vermeerdering van bodemschimmels voor een groot aantal gewassen en groenbemesters, voor diverse bodemschimmels: f.e. Rhizoctonia spp, Fusarium spp, Aphanomyces spp, Sclerotinia sclerotiorum, Verticillium dahliae, Pythium spp. .2) Informatie over mogelijke schade die kan ontstaan door debodemschimmels in verschillende gewassen en 3) Achtergrondinformatie over de bodemschimmels. Practische aaanbevelingen. 1) Met behulp van de database kunnen boeren en tuinders een 'schimmel-schema' maken voor hun eigen vruchtwisseling, met gewassen en groenbemesters. Hiermee kunnen ze zien welke schimmels zich sterk kunnen vermeerderen, zich tot schadelijke niveaus kunnen ontwikkelen met opbrengst en kwaliteitsschade tot gevolg, en 2) Voor het geval dat bodemschimmels in schadelijke dichtheden voorkomen kan het schema helpen slimme keuzes te maken ten aanzien van gewassen, gewasvolgorde en keuze van groenbemesters. Groenbemesters zijn belangrijk omdat ze grote impact kunnen hebben op de ontwikkeling van bodemschimmels. Conclusie: https://fungi.soilhealthtool.eu/en-gb/Pathogen-scheme' is een praktisch en krachtig instrument om bodemgezondheid te managen met betrekking tot bodemschimmels

Inunderen is het opzettelijk onder water zetten van landbouwgrond met als doel bestrijding van bodemziekten. De methode werd in Nederland in 1945 bij toeval ontdekt doordat een polder die een zomer onder water had gestaan, na droogvallen geen problemen meer bleek te hebben met het wortellesieaaltje Pratylenchus penetrans. De methode werd vervolgens door bloembollenkwekers ingezet om naast wortellesieaaltjes ook het stengelaaltje Ditylenchus dipsaci te bestrijden. Nematoden zijn waterdieren dus verdrinken kunnen ze niet. Het is de zuurfstofloosheid en de stoffen die vrijkomen bij de anaerobe vertering van organisch materiaal, die dodelijk zijn. Voorwaarden voor een geslaagde inundatie zijn: een vlak perceel, de beschikbaarheid van zoet water en een hoge grondwaterstand. Dit laatste is van belang omdat het anders niet mogelijk is het perceel onder water te houden zonder constant vers water aan te voeren. Met het verse water wordt immers ook weer zuurstof ingebracht. Voor een goed effect is 14 weken onder water bij bodemtemperaturen boven de 16 graden Celsius, het advies. Inundatie is effectief gebleken voor de bestrijding van aardappelcysteaaltjes, Meloidogyne hapla, M. chitwoodi en P. penetrans. Niet bestreden worden het bietencysteaaltje (Heterodera schachtii) en M. naasi. Van de schimmels is aangetoond dat lakschurft op aardappel (Rhizoctonia solani AG 3) goed wordt bestreden dat geldt niet voor de Rhizoctonia op bieten, peen, mais en schorseneren (Rhizoctonia solani AG 2-2 IIIB) en Pythium. Verticillium dahliae, V. longisporum en Sclerotinia sclerotiorum overleven inundatie niet. Helaas gaat dit niet op voor S. cepae, de witrot in uien. Voor de regio's waar inundatie uitvoerbaar is, biedt de methode veel mogelijkheden.

Anaërobe grondontsmetting (ASD) is een alternatief voor chemische grondontsmetting. ASD bestrijdt een breed scala aan bodemziekten, plagen (nematoden) en onkruid. De methode is gebaseerd op het inwerken van gemakkelijk afbreekbaar organisch materiaal in de bodem, waarna de bodem wordt afgedekt met een zuurstof ondoorlatende folie (VIF, Virtually Impermeable Film). Dit om de instroom van zuurstof te voorkomen, zodat een anaërobe omgeving ontstaat. Alle zuurstof wordt verbruikt door de bodem microorganismen terwijl ze het organisch materiaal afbreken. Voor sommige organismen zijn deze anaerobe omstandigheden alleen al dodelijk. Het organisch materiaal wordt verder afgebroken door fermentatie, waarbij vluchtige vetzuren vrijkomen die dodelijk zijn voor vele andere soorten bodemorganismen. Veel nuttige soorten overleven zowel anaërobie als deze vluchtige stoffen, dus er is geen sprake van sterilisatie. Het is belangrijk dat de bodemtemperatuur boven de 16 graden Celsius ligt en dat de bodem goed vochtig (veldcapaciteit) is. Dit zijn voorwaarden voor een actief bodemleven. Veertig ton fijn gehakt plantmateriaal is nodig om een bouwvoor van 40 cm diepte te behandelen. Hoe fijner het organisch materiaal des te gemakkelijker de micro-organismen het organisch materiaal kunnen koloniseren en des te sneller het zuurstofgebrek zich kan ontwikkelen. Het plastic moet sterk genoeg zijn om niet te beschadigen en luchtdicht (VIF). De grond moet gedurende een periode van 6-8 weken afgedekt blijven. In warmere gebieden zoals de Mediterranae wordt de ASD automatisch gecombineerd met biosolarisatie omdat de bovenlagen van de bodem hoge temperaturen bereiken. Ga voor meer informatie in factsheets en video's naar www.best4soil.eu/factsheets

Anaërobe bodembesmetting (ASD) is een alternatief voor chemische bodembehandelingen ter bestrijding van bodemziekten en plagen (nematoden). Deze methode wordt in detail beschreven in het factsheet ASD: praktische informatie. Deze vindt u op www.Best4Soil.eu. Het principe van de methode is dat een grote hoeveelheid vers organisch materiaal (gras, groenbemesting etc.) in de bodem wordt ingewerkt en afgedekt met luchtdicht plastic folie. Na 6-8 weken bij bodemtemperaturen boven 16 graden Celsius worden veel bodemziekten,bodemplagen (nematoden) en onkruid bestreden. Voorbeelden van schimmels die effectief door ASD worden bestreden zijn: Rhizoctonia solani AG3, Sclerotina sclerotiorum en Verticillium dahliae. Over het algemeen worden ook wortelonkruiden goed aangepakt. Dit is bij de meeste zaadonkruiden niet het geval. Plantparasitaire nematoden overleven de behandeling niet, met uitzondering van de Trichodoriden. Helaas overleven regenwormen, springstaarten en sommige antagonisten de ASD behandeling niet. Zo gaat de weerbaarheid tegen de schimmel Pythium in eerste instantie verloren. Daarom wordt geadviseerd om in het eerste seizoen na toepassing van ASD geen gewassen te telen die gevoelig zijn voor Pythium. Een jaar later zal de weerbaarheid tegen Pythium zijn hersteld. De afdekking met plastic maakt ASD tot een dure methode die alleen economisch haalbaar is in hoogsalderende gewassen zoals asperges en aardbeien. Maar ook de sanering van eerste introducties op kleine oppervlakten is een realistisch scenario. In de plastic tunnels met groenteproductie, bijvoorbeeld in Spanje, zou de ASD gecombineerd kunnen worden met biosolarisatie met slechts weinig extra kosten. Meer informatie vindt u op www.best4soil.eu/factsheets

Een gezonde bodem is belangrijk voor de toekomst van de Europese land- en tuinbouw productie. Vooral in intensieve teeltsystemen, bodemgebonden ziekten en plagen zijn een belangrijke factoren met een negatief effect op de bodemgezondheid. Nieuw ontwikkelde best practices en een gezonde vruchtwisseling maken het mogelijk om de bodemgezondheid te verbeteren of goed te houden. BEST4SOIL heeft videos en fact sheets gemaakt over best practices, een database ontwikkeld en organiseert een 'praktijknetwerk' in Europa, voor agrariërs, adviseurs, onderzoekers en het landbouwkundig onderwijs. Dit netwerk promoot praktijkrijpe kennis over de best practices voor de beheersing van bodemgebonden ziekten: een goede vruchtwisseling als basis voor de preventie van bodemgebonden ziketen en maatregelen die preventief werken (inzet van compost, andere organische meststoffen, groenbemesters, vanggewassen) en maatregelen die een bestrijdend effect hebben (anaerobe grondontsmetting en (bio)solarisatie). BEST4SOIL organiseert bijeenkomsten in 20 Europese landen. Uitwisselen van kennis over bodemgezondheid is het centrale thema in deze bijeenkomsten. Het belangrijkste doel van het BEST4SOIL netwerk is behoud, verbeteren of creëren van een goede bodemgezondheid in Europa. BEST4SOIL heeft een open access database met informatie over over een groot aantal ziekteverwekkers en aaltjes in diverse groente- en akkerbouwgewassen. Deze informatie helpt de praktijk bij het ontwikkelen van een gezonde vruchtwisseling en van geïntegreerde beheersstrategieën. Meer informatie, de videos en de fact sheets vind u op www.best4soil.eu/factsheets

Een goede bedrijfsvoering vraagt om een systematische inventarisatie van de aaltjessituatie over uw hele bedrijf. De beste strategie hiervoor is het bemonsteren van de gewaspercelen in het najaar, liefst voorafgaand aan een schadegevoelig gewas, zoals bijvoorbeeld peen. Dit om twee redenen. De aaltjesaantallen van niet-cyste vormende aaltjes zijn na de oogst het hoogst en dus nauwkeuriger te bepalen. Ten tweede geeft het tijdstip voldoende tijd om, mocht de uitslag van de aaltjesanalyse hier aanleiding toe geven, maatregelen te treffen. Pratylenchus en Meloidogyne bevinden zich deels in de grond en deels in de wortel(resten). De mate waarin ze in de wortels voorkomen hangt af van de voorvrucht en het tijdstip van bemonstering. Alleen door een analyse inclusief incubatie van de wortelresten (organische fractie) krijgt u een compleet beeld van de aantallen van deze aaltjessoorten.
Het is niet nodig voor elk schadegevoelig gewas opnieuw te bemonsteren wanneer de situatie een keer goed is vastgesteld en het effect van de tussengewassen bekend is. Het hanteren van vaste monsterstroken biedt de mogelijkheid om in de loop der jaren per perceel de situatie te monitoren en de beheersstrategie te evalueren.
Het interpreteren van aaltjesuitslagen is niet altijd eenvoudig. Bespreek de uitslagen daarom met uw adviseur en overleg welke maatregelen nodig zijn. Raadpleeg aaltjesschema ook op www.Best4Soil.eu om te bekijken wat de aangetoonde aaltjes betekenen binnen uw bouwplan. Realiseert u zich goed dat elke bemonstering een steekproef is en dat de kans op het aantonen van schadelijke aaltjes afhankelijk is van de gebruikte methode. Om besmettingen met aardappelcysteaaltjes of Meloidogyne chitwoodi vroegtijdig op te sporen zijn er ook intensieve bemonsteringssystemen beschikbaar. Voor een pdf van deze practice abstract, inclusief foto(s) zie www.best4soil.eu/factsheets

Aaltjes kunnen grote schade veroorzaken zowel in opbrengst als in kwaliteit. In een gevoelig gewas als peen kunnen bij de oogst besmettingen al in een vroeg stadium opgespoord worden, nog voordat ze een echt probleem vormen. Her wortelbeeld geeft informatie over de aaltjessoort die het hoofdprobleem vormt. Wanneer groeiafwijkingen gevonden worden, is het zaak om via een grond- en gewas­monster na te gaan of een aaltjesbesmetting kan worden bevestigd. Aantasting door Pratylenchus penetrans maakt van B ­peen 'Parijse worteltjes'. Een besmetting veroorzaakt afstomping van de pennen en zorgt daardoor voor een onregelmatige partij. Een besmetting openbaart zich pleksgewijs in het perceel. Meloidogyne chitwoodi of Meloidogyne fallax (maiswortelknobbelaaltjes) veroorzaakt puisterige, maar wel rechte peen. Vertakking treedt zelden op. De lenticellen zwellen op tot puisterige uitgroeisels. Op deze symptomen zijn M. chitwoodi en M. fallax niet te onderscheiden. Meloidogyne hapla (noordelijk wortelknobbelaaltje) leidt tot vertakking van het hele wortelstelsel. Op de zijwortels zijn knobbeltjes zichtbaar die op de knobbel zelf ook weer zijwortels vormen (sterretjes). Trichodoride-aaltjes zorgen bij een zware aantasting voor wegval van kiemplanten en oppervlakkig weg groeien van de wortels. Aantastingen door dit aaltje komen meestal over het hele perceel voor. Anders dan bij M. hapla blijft de mate van vertakking beperkt en zijn er op de zijwortels geen knobbeltjes re vinden. Een slechte structuur van de grond kan hetzelfde beeld geven. Kortom zeer de moeite waard om bij de oogst op de rooier te staan en te registeren hoe de peen boven de grond komt. Voor een pdf van deze practice abstract, inclusief foto(s) zie www.best4soil.eu/factsheets

Bij een Melo intensieve (MELO-I) bemonstering wordt vóór 15 november een oppervlakte van 1/3 tot maximaal 1 hectare bemonsterd. In vergelijking met een standaardbemonstering worden veel meer steken genomen en wordt veel meer grond verwerkt. De opsporingskans is daardoor veel hoger, namelijk 90% voor een besmetting die na een goede waard overblijft. Met de intensieve bemonstering wordt een kleine aantasting met grote en bekende zekerheid opgespoord.
Een intensieve bemonstering kan niet gedurende de hele periode tussen oogst van het gewas en de nieuwe teelt in het voorjaar effectief worden uitgevoerd. Dit heeft te maken met de hoge sterfte van wortelknobbelaaltjes na de oogst en gedurende de winter-maanden. Tot half november is de detectiekans optimaal. Na half november is al de helft van de wortelknobbel aaltjes afgestorven. In het voorjaar is er nog geen 10 procent over.Na detectie kan op een beperkt areaal het volgende jaar een alternatief gewas/variëteit worden geteeld of kan bij een aantasting ter plaatse een gerichte bestrijdingsmaatregel worden genomen. Het biedt ook de mogelijkheid om het besmette veld/de besmette strook inclusief de bufferzone als laatste te telen om verdere verspreiding van de nematoden te voorkomen. Bovendien kan uw adviseur met de resultaten van deze bemonsteringen en het programma NemaDecide, www.nemadecide.com, scenariostudies uitvoeren die met grote zekerheid het effect van maatregelen, schade en kansen op aantasting van deze aaltjes voorspellen.
In principe kan met deze methode ook elk ander niet- cystevormend aaltje beter worden opgespoord dan met de huidige methoden. Maar de mate van betrouwbaarheid is nog niet bekend. Bovendien is de toepasbaarheid hiervoor afhankelijk van de gebruikte techniek van de bemonsteraar. Vraag ernaar bij uw bemonsteraar. Voor een pdf van deze practice abstract, inclusief foto(s) zie www.best4soil.eu/factsheets

La biofumigation consiste à utiliser des engrais verts qui, après avoir été enfouis dans le sol, y libèrent des molécules biocides. Pour les brassicacées, le groupe de plantes le plus important utilisé pour la biofumigation, la transformation des glucosinolates en isothiocyanates toxiques et volatils se produit lors de la dégradation des cellules végétales. Plus le nombre de cellules brisées et libérant des glucosinolates est élevé, plus le pic des isothiocyanates sera élevé. Ceci est essentiel pour l’efficacité de la biofumigation. Par conséquent, les plantes doivent être broyée aussi finement que possible. La quantité d’isothiocyanates nécessaire à une lutte efficace dépend des pathogènes, des nématodes et des graines de mauvaises herbes ciblés. Pour les microsclérotes plus résistants comme ceux de Verticillium dahliae, les brassicacées ne libéreront pas suffisamment d’isothiocyanates pour assurer une lutte efficace au plein champ. Une alternative consiste à utiliser des tourteaux déshydratés de cultivars de brassicacées à teneur élevée en glucosinolates. Ces produits sont disponibles dans le commerce et sont principalement épandus à la volée sous forme de granulés ou de poudre et enfouis dans le sol avant la mise en place de la culture. Une fois en contact avec l’eau du sol, les glucosinolates se transforment en isothiocyanates. L’irrigation après l’enfouissement de ces produits accélère cette transformation et favorise également la diffusion et la dispersion des isothiocyanates dans le sol. Le deuxième groupe de plantes utilisées pour la biofumigation sont des variétés de sorgho et sorgho fourrager à haute teneur en dhurrine, une substance transformée en cyanure d’hydrogène toxique. Pour plus d'informations, veuillez consulter www/best4soil.eu/factsheets

In den letzten Jahren kam es trotz Veredelung zu vermehrtem Auftreten von Welkesymptomen an Gewächshaustomaten. Der Grund dafür ist Krankheitserreger Colletotrichum coccodes, ein bodenbürtiger Pilz. Zu den Wirtspflanzen gehören Nachtschattengewächse, Kürbisgewächse und auch mehrere Unkräuter. Bekannt ist dieser Krankheitserreger vor allem bei Kartoffeln in Amerika, wo die Krankheit «Schwarzpunkte»-Krankheit genannt. Dieser Ausdruck kommt von den typischen Symptomen, den kleinen schwarzen Punkten auf den Wurzeln, den Sklerotien, welche der Pilz für sein Überleben im Boden bildet. Solche Sklerotien können über acht Jahre im Boden überleben und die Wurzeln neuer Wirtspflanzen befallen. Nach einem solchen Befall zerstört der Pilz das Wurzelsystem, welches dadurch die Pflanze nur noch ungenügend mit Wasser und Nährstoffen versorgen kann. In der Folge weist die Pflanze Mangel- und Welkesymptome auf. Ein Verschleppen des Pilzes innerhalb der Pflanze durch den Saftstrom, wie dies bei der Verticillium- und Fusarium-Welke der Fall ist, ist bei Colletotrichum coccodes nicht der Fall. Der Pilz kann sich hingegen von der Wurzel weiter nach oben in die Stengelbasis ausbreiten. Von dort aus kann er auch Blätter und Früchten befallen werden. Eine Übertragung der Krankheit über das Saatgut von Tomaten wurde in Israel nachgewiesen. Die üblichen KNVF-Unterlagen sind nicht gegen Colletotrichum coccodes resistent, veredeln schützt also die Tomate nicht vor diesem Krankheitserreger. Eine PDF dieser Praxiszusammenfassung mit Bild(ern) finden Sie unter www.best4soil.eu/factsheets

Comme le compost est un produit naturel, la composition finale et les caractéristiques de chaque compost sont différentes. Selon le substrat initial, le processus de compostage et la maturité / stabilité d’un compost, ses caractéristiques et donc sa qualité peuvent varier. Pour l’application correcte et optimale d’un compost, il est important de déterminer sa qualité avant son application. Cette qualité peut être mesurée avec trois tests chimiques c.-à-d. la détermination du pH, de la salinité et des trois formes d’azote minéral, et deux tests biologiques, les tests du cresson ouvert et fermé. Ces tests peuvent être effectués avec un équipements simple et l’interprétation des résultats peut être fait à l’aide d’un tableau publié dans la fiche technique Best4Soil sur la qualité de compost. D’autres paramètres de qualité importants sont la teneur de P2O5, K2O, Mg, Ca et carbone du compost. L’analyse de ces paramètres étant plus complexe, un échantillon doit être analysé par un laboratoire spécialisé. Un compost doit être humide pour permettre aux micro-organismes d’être actifs. Si le compost est trop sec, aucune activité microbienne n’est possible, ce qui stoppe le processus de transformation. Si le compost est trop humide, des processus microbiens indésirables ont lieu dans des conditions anaérobies et le compost peut avoir une mauvaise odeur et contenir des acides phytotoxiques. Un test simple permet de contrôler le taux d’humidité d’un compost, c’est le « test de la poignée ». Vous prenez une poignée de compost, vous le pressez fermement, puis vous ouvrez le poing. Si le compost est trop sec, il se désagrège. Si le taux d’humidité est normal, le compost a une bonne tenue. Si le compost est trop humide, de l’eau s’écoulera de votre poing. Pour plus d'informations, veuillez consulter www.best4soil.eu/factsheets

Kompost entsteht durch Verrottung verschiedener organischer Materialien. Einer der größten Vorteile von Kompost ist, dass er eine riesige Bandbreite an verschiedenen Mikroorganismen enthält. Die Mikroben unterstützen die Pflanzen nicht nur bei der Mobilisierung der Mikroorganismen, sondern helfen auch dabei, bodenbürtige Krankheiten zu unterdrücken, welche anonsten unsere Pflanzenbestände negativ beeinflussen würden. Neben dem mikrobiellen Effekt auf bodenbürtige Krankheiten haben sich auch chemische und physikalische Effekte als effektiv erwiesen. Kompostanwendung erhöht das Humusgehalt und Nährstoffe. Dies ist wichtig für die Nährstoffdynamik, die Wasserinfiltration und -speicherfähigkeit, aber auch für die Aggregatsstabilität und Bearbeitbarkeit des Bodens. Neben den Produktionkosten und dem Bedarf für professionelle Ausrüstung ist die Kompostqualität ein sogar noch wichtigerer Aspekt. Die Ausbringung eines ungeeigneten Komposts kann nie wieder rückgängig gemacht werden. Kennen Sie die Kompost, bevor sie ihn auf ihr Feld aufbringen. Die wichtigste Information dabei ist, welches Ausgangsmaterial zur Produktion des Komposts verwendet wurde (ein großer Vorteil, wenn man Kompost selbst herstellen kann, da man selbst über das Ausgangsmaterial entscheidet). Dies gibt ihnen bereits eine Idee, wonach sie im Kompost suchen müssen. Gibt es dort ein Risiko für Störstoffe, Schwermetalle, Pestizidrückstände oder andere Materialien? Wenn der Kompost sauber ist, schaut man die Nährstoffmengen und andere chemische und physikalische Parameter mittels Laborkontrollen an. Ein wichtiger Test ist auch der biologische Komposttest, welcher im Video über Kompostqualität näher beschrieben wird. Weitere Informationen finden Sie unter https://www.best4soil.eu/factsheets

Kompost entsteht durch die Verrottung von organischem Material wie Pflanzenreste oder Tiermist. Kompostierung findet nur dann statt, wenn Sauerstoff vorhanden ist, da die Mikroorganismen, welche die Hauptarbeit in der Kompostierung leisten, Sauerstoff benötigen. Der meiste Kompost wird mit dem sogenannten Heißrotteverfahren produziert.Um beste Resultate zu erzielen, sollte eine Technologie vorhanden sein, um die Kompostmieten umzusetzen. Auch wenn es möglich ist, geringe Mengen von ein paar Kubikmetern händisch umzusetzen (zB.: für die Produktion von Komposttee), ist es doch in den meisten Fällen notwendig, einen traktorgetriebenen Kompostwender einzusetzen. Eine andere Methode ist Wurmkompostierung, eine Kompostierungsmethode unter Einbeziehung von speziellen Regenwürmern. In diesem Fall ist kein Wenden notwendig, aber dieses Verfahren benötigt spezielles Wissen und eine Betreuung über das ganze Jahr, ansonsten würden die Regenwürmer verschwinden. Während der Wurmkompostierung dürfen die Temperaturen 35°C nicht überschreiten, ansonsten würden die Regenwürmer darunter leiden. Der Nachteil dieses Verfahrens ist, daß Unkrautsamen und pathogene Keime im Ausgangmaterial nicht unbedingt abgetötet werden. Welche sind die wichtigsten Vorteile von Kompost und warum sollte man überlegen, Kompost am eigenen Betrieb einzusetzen? Kompost enthält eine riesige Vielfalt an Mikroorganismen, welche die Artenvielfalt auf dem Acker erhöhen und so, bei der Kontrolle von bodenbürtigen Krankheiten helfen. Hauptnährstoffe, Spurenelemente, organische Substanzen und Huminstoffe befinden sich ebenfalls im Kompost, welche es Ihren Pflanzen einfacher machen, gesund und ertragreich zu sein. Weitere Informationen finden Sie unter https://www.best4soil.eu/factsheets

Kompost entsteht durch die Verrottung von organischem Material wie Pflanzenreste oder Tiermist. Der meiste Kompost wird mit dem sogenannten Heißrotteverfahren produziert. Für die Kompostierung ist es notwendig, Sauerstoff zur Verfügung zu haben, da die Mikroorganismen, welche die Hauptarbeit leisten, diesen für die Atmung benötigen. Um gute Ergebnisse zu erzielen, benötigt man Maschinen um den Kompost zu wenden. In den meisten Fällen wird ein traktorbetriebener Kompostwender notwendig sein. Diese Ausrüstung kann oftmals angemietet werden (Lohnunternehmer), oder um Kosten zu sparen, gemeinsam mit anderen Bauern in Gemeinschaft eingesetzt werden. In der Praxis werden verschiedene Ausgangsmaterialien in Schichten, die als Mieten (ca. 3 m breit, 1,5 m hoch und in praktikabler Länge) geformt sind, aufgelegt. Diese Mieten werden dann befeuchtet und mit einem Kompostwender abgemischt. Nach dem ersten Umsetzen muss der Feuchtigkeitsgehalt geprüft werden. Nach einem Tag wird der Prozess weiter beobachtet und beim Erreichen von 65°C in der Mitte, wird abermals umgesetzt. In weiterer Folge wird der Feuchtigkeitsgehalt und die Temperatur geprüft und wenn richtig durchgeführt, wird sich nach 6-8 Wochen der Prozess verlangsamen und der Kompost reifen. Was sind die Hauptvorteile von Kompost und warum sollten Sie überlegen, diesen auf Ihrem Betrieb einzusetzen. Kompost enthält eine riesige Vielfalt an Mikroorganismen welche die Artenvielfalt auf dem Feld erhöhen und damit helfen, bodenbürtige Krankheiten zu reduzieren. Hauptnährstoffe, Spurenelemente, organische Substanz und Huminstoffe sind ebenfalls enthalten und alle Stoffe zusammen helfen, Ihre Bestände gesünder und ertragreicher zu machen. Weitere Informationen finden Sie unter https://www.best4soil.eu/factsheets

Regenwurmhumus ist die natürlichste Art von Kompost, er wird mit Hilfe von speziellen Regenwürmern produziert. Dünne Lagen organisches Material werden an der Oberfläche aufgetragen und von den Regenwürmern und Mikroorganismen zu Regenwurmhumus verarbeitet. Diese Verfahren ist ein wichtiger Teil des Naturkreislaufs, daher kennen die Pflanzen das Endprodukt sehr gut und haben sich im Laufe der Evolution daran angepasst um alle Eigenschaften voll zu nutzen. Es benötigt bestimmtes Wissen und Erfahrung um erfolgreich auf Betriebsebene angewendet zu werden. Die temperatur darft 35°C nicht überschreiten, da ansonsten die Regenwürmer abgetötet oder zumindest flüchten würden. Am wichtigsten ist die große Vielfalt an Mikroorganismen im Regenwurmhumus. Wenn diese Mikroben auf das Saatgut aufgebracht werden (wie man es zum Beispiel mit Rhizobien bei Leguminosen macht), kann die Vielfalt an Mikroorganismen im Boden angepasst werden. Dies kann eine wichtige Art sein, bodenbürtige Krankheiten zu unterdrücken, aber auch um Nährstoffe, wie Phosphor zu mobilisieren. Neben dem Vorhandensein von Hauptnährstoffen, Spurenelementen, Huminstoffen und dem gespeicherten Kohlenstoff, sind noch andere wichtige Substanzen im Regenwurmhumus enthalten, die sogenannten Pflanzenhormone. Diese Wirrkstoffe können von den Pflanzen genutzt werden, indem sie die Keimung, das Wurzelwachstum und die Blüte fördern. Regenwurmhumus ist ein sehr spezieller Kompost, er wird nicht verwendet um in Tonnen auf Felder ausgebracht zu werden, sondern eher um Saatgut zu beimpfen, Komposttee damit zu erzeugen oder dient als Zuschlagstoff für torffreie Kultursubstrate. Weitere Informationen finden Sie unter https://www.best4soil.eu/factsheets

In dit praktische voorbeeld van een vruchtwisselingsschema die is opgesteld voor een perceel op een lichte zavelgrond in Nederland, zie je hoe en waarom een bepaalde volgorde en frequentie is ontworpen voor een groep gewassen. Je ziet ook hoe lokale factoren de rotatie beïnvloeden, zoals economische beweegredenen. In dit voorbeeld heeft de teler besloten om het hoofdgewas aardappel te telen met een frequentie van 1:4 (eens in de 4 jaar wordt aardappel geteeld). Dit is aan de krappe kant, 1:5 is veiliger, maar op basis van de aaltjesanalyse van dit perceel wordt een laag risico verwacht terwijl aardappel een hoge economische opbrengst heeft. De andere hoofdgewassen zijn wortel, suikerbiet en wintertarwe. De aaltjesanalyse laat een hoog risico zien op Trichodorus. Elk jaar wordt één hoofdgewas geteeld, soms gevolgd door wintertarwe of een groenbemester in het najaar. In jaar 1 wordt wortel geteeld, gevolgd door mosterd als groenbemester om de groeiomstandigheden voor het belangrijkste gewas (aardappel) te optimaliseren. In jaar 2 wordt aardappel geteeld met een braakperiode na de oogst, om suikerbiet te telen in jaar 3. Na suikerbiet wordt in hetzelfde jaar nog wintertarwe geteeld. In jaar 4 loopt de teelt van wintertarwe door, gevolgd door raaigras als groenbemester. In jaar 5 wordt tot slot weer de hele cyclus herhaald, te beginnen met wortel. Meer informatie vindt u op www.best4soil.eu/factsheets

In dit praktische voorbeeld van een vruchtwisselingsschema die is opgesteld voor de teelt in een kas in zuid-Spanje, zie je hoe en waarom een bepaalde volgorde en frequentie is ontworpen voor een groep gewassen. Je ziet ook hoe lokale factoren de rotatie beïnvloeden. In dit voorbeeld heeft de teler besloten om pompoen, paprika en mais als hoofdgewassen te telen met een frequentie van 1:4 (een gewas keert terug op dezelfde plek eens in de 4 jaar). In elk jaar worden twee gewassen na elkaar geteeld. In jaar 1 wordt pompoen geteeld, gevolgd door tuinboon. In jaar 2 wordt een groenbemester geteeld om de bodem te herstellen, gevolgd door kool. Paprika wordt geteeld in jaar 3, gevolgd door ui. In jaar 4 wordt dan weer een hoofdgewas geteeld, mais. Hierna wordt sla geteeld en de cyclus voltooid. De cyclus wordt herhaald dus na sla volgt weer pompoen. Op deze manier is er genoeg variatie in gewasfamilies zodat de bodem niet wordt uitgeput en wordt de nutriëntenbalans hersteld door het gebruik van groenbemesters en een goede afwisseling, terwijl de teelt van de hoofdgewassen nog steeds genoeg inkomsten opbrengt. Meer informatie vindt u op www.best4soil.eu/factsheets

Als een gewas lange tijd op hetzelfde perceel wordt geteeld, daalt de opbrengst van het gewas. Belangrijke oorzaken zijn ziekten en aaltjes, bodemplagen die een vatbare waardplant nodig hebben om te overleven en zich te vermenigvuldigen. Hoewel gewasbescherming een brede aanpak vereist, is de basis voor een gezonde bodem een goede vruchtwisseling: een geplande volgorde van specifieke gewassen die achtereenvolgens op hetzelfde perceel worden geteeld. Het uiteindelijke resultaat – een hogere opbrengst – hangt echter sterk af van de keuze, frequentie en volgorde van de gewassen, afstemming op lokale omstandigheden en integratie met andere teeltmaatregelen. Normaal gesproken wordt voor elk perceel een vruchtwisseling opgesteld op basis van de plaatselijke biologische omstandigheden (bijv. aaltjesaantasting) en vervolgens op bedrijfsniveau aangepast. In een goede vruchtwisseling blijft de bodem langdurig gezond en wordt de ziekte- en plaagdruk laag gehouden, wat resulteert in voldoende opbrengst aan gewassen van hoge kwaliteit. Bijkomende redenen om een goede vruchtwisseling toe te passen zijn behoud van een goede bodemvruchtbaarheid en -structuur. Er zijn duizenden bodemaaltjes, die gelukkig niet allemaal schadelijk zijn. Of aaltjes een probleem vormen, hangt af van het waardplantbereik, de mobiliteit en persistentie van de aaltjes en de schade die ze aanrichten. Meer informatie vindt u op www.best4soil.eu/factsheets

Het plan voor een vruchtwisseling wordt bepaald door de lokale omstandigheden, maar een aantal algemene stappen zijn altijd van toepassing. De vruchtwisseling wordt gebalanceerd door teeltmaatregelen op bedrijfs- en perceelsniveau op eenjarige en meerjarige basis. De vruchtwisseling wordt per perceel opgesteld en aangepast: aan de hoeveelheid producten die u wilt oogsten
van elk gewas in een jaar; om het risico gelijkmatig te spreiden (inkomen afhankelijk van meerdere gewassen); om aan de marktvraag te voldoen. De volgende algemene stappen zijn van toepassing: Ga na of u problemen heeft met aaltjes. Overweeg een bodemanalyse om de mate van aantasting door parasitaire aaltjes vast te stellen. Bedenk welke schimmelziekten u verwacht, want maar enkele kunnen geanalyseerd worden. Beslis welke hoofdgewassen je wilt telen en welke rassen. Sommige rassen van hetzelfde gewas zijn minder gevoelig of zelfs resistent voor sommige ziekten en plagen, terwijl anderen aaltjessoorten zelfs kunnen vermenigvuldigen. Maak een eerste ontwerp waarin je bij voorkeur boven de minimumfrequentie teelt (tabel 1). Neem ook de vruchtwisseling van de afgelopen jaren mee. Gebruik de Best4Soil online tool (https://www.best4soil.eu/database/nl) om te zien welke aaltjes en door bodem overdraagbare schimmels gerelateerd zijn aan je gewassen en pas je ontwerp aan: Wissel een waardplant af met een nietwaardplant voor minstens 1 teeltcyclus. Als het perceel een hoge besmettingsgraad heeft van een bepaald aaltje, bedenk hoe je dit
kunt verminderen. Wees u ervan bewust dat bepaalde soorten
goed kunnen zijn tegen één aaltje of ziekte, maar tegelijkertijd vatbaar zijn voor een ander. Meer informatie vindt u op www.best4soil.eu/factsheets

Un síntoma típico asociado a las infecciones por hongos y nematodos de origen edáfico es la marchitez de las plantas. La marchitez por patógenos edáficos puede producirse sin que amarilleen las hojas, aunque también puede ir acompañado de clorosis. El decaimiento de hojas (epinastia) es el signo más evidente de marchitez, y suele acontecer inicialmente durante las horas más calurosas del día. La observación de estos síntomas puede conducirnos a pensar que la planta tiene falta de riego, cuando la causa puede ser distinta. En el caso de los nematodos y algunos patógenos edáficos, los daños en las raíces y en la base del tallo pueden ser el motivo de dicha marchitez. En otros casos, los hongos denominados vasculares, invaden el xilema de las plantas e impiden la circulación de agua a través de la planta, motivando igualmente la marchitez. Pero en otras ocasiones, la causa de este síntoma es el exceso de agua en la zona de la raíz, sin que haya patógenos presentes en el suelo. El encharcamiento crea unas condiciones en el ambiente de las raíces que puede dificultar, cuando no impedir, el normal funcionamiento de las raíces, limitando de este modo la absorción de agua y nutrientes y su transporte por la planta, lo que conduce a la marchitez de la misma, aunque en este caso sea por una causa que nada tiene que ver con los patógenos. En algunos cultivos, el encharcamiento o exceso de aporte hídrico, inducen un engrosamiento de la base del tallo, e incluso hiperlenticelosis, como sucede en el pimiento. Si las condiciones de encharcamiento se prolongan puede dar lugar a la muerte de la planta. Por ello, es muy importante controlar bien la dotación de riego. El uso de tensiómetros nos permite conocer la cantidad de agua disponible para la planta, sin cometer excesos. Para obtener un pdf del resumen de esta práctica, incluidas las imágenes, visite www.best4soil.eu/factsheets

Resultaten. In Best4Soil is een database ontwikkeld die boeren en tuinders kan helpen bij de beheersing en bestrijding van plant parasitaire aaltjes. Of bij het treffen van preventieve maatregelen om problemen metaaltjes in de toekomst te voorkomen. De database bevat informatie over 1) de waardplant status en vermeerdering van aaltjes voor een groot aantal gewassen en groenbemesters, voor diverse soorten aaltjes: cysten aaltjes, vrij levende aaltjes, wortelknobbelaaltjes, wortellesie aaltjes en stengelaaltjes. En ook informatie over virussen die worden overgebracht door aaltjes. 2) Informatie over mogelijke schade die kan ontstaan door de aaltjes in verschillende gewassen en 3) Achtergrondinformatie over de aaltjes. Practische aaanbevelingen. 1) Met behulp van de database kunnen boeren en tuinders een aaltjesschema maken voor hun eigen vruchtwisseling, met gewassen en groenbemnesters. Hiermee kunnen ze zien welke aaltjes zich sterk kunnen vermeerderen en tot zich tot schadelijke niveaus kunnen ontwikkelen met opbrengst en kwaliteitsschade tot gevolg. en 2) Voor het geval dat aaltjes in schadelijke hoeveelheden voorkomen kan het aaltjesschema helpen slimme keuzes te maken ten aanzien van gewassen, gewasvolgorde en keuze van groenbemesters. Groenbemesters zijn belangrijk omdat ze grote impact kunnen hebben op aaltjespopulaties, zowel in positieve als negatieve zin. Conclusie: https://nematodes.soilhealthtool.eu/en-gb/Nematode-scheme is een praktische en krachtig instrument om bodemgezondheid te managen met betrekking tot aaltjes

Naast de aantallen waarin de verschillende aaltjessoorten voorkomen, zijn andere factoren minstens zo belangrijk voor de uiteindelijke schade. Een lage pH bijvoorbeeld leidt tot grotere schade van Trichodoriden in bieten en Meloidogyne naasi in granen. Ook aardappel heeft meer last van Globodera spp als de pH laag wordt. Bij een hoger organische stof gehalte is de kans op opbrengstschade minder. In het algemeen is de opbrengstschade door aaltjes groter onder droge omstandigheden (droge jaren, droogtegevoelige percelen). In een nat en koud voorjaar is de kans op Trichodoride-schade juist groter. Niet alle gewassen zijn even gevoelig voor schade voor een bepaalde aaltjessoort. Er bestaan rasverschillen in gevoeligheid voor schade door bepaalde aaltjessoorten. Bij aardappelen bestaan er rasverschillen in gevoeligheid voor: Globodera, Pratylenchus penetrans, Trichodoriden (TRV) en Meloidogyne chitwoodi. Het besmettingsniveau waar een gewas in het voorjaar mee te maken krijgt is sterk afhankelijk van de voorvrucht. Voor een schadegevoelig gewas moet een sterk vermeerderende voorvrucht worden vermeden. Deze informatie is te vinden in het aaltjesschema van Best4Soil , www.Best4Soil.eu. Bij sommige aaltje-gewascombinaties heeft het zaaitijdstip een effect op de schade. Bij wortelknobbelaaltjes kan schade worden beperkt door laat te zaaien. Bij stijgende bodemtemperaturen in het voorjaar worden wortelknobbelaaltjes actief en sterven gedeeltelijk af zolang er geen gewas groeit. In het algemeen is de aaltjesvermeerdering geringer bij kortere teelten. Schade door aaltjes kan toenemen bij de aanwezigheid van bijvoorbeeld schimmels en virussen. Dit geldt ook voor een niet-optimale bemestingstoestand of een slechte bodemstructuur. Wanneer de groeiomstandigheden voor een gewas suboptimaal zijn, wordt de schadegevoeligheid groter.
Optimale groeiomstandigheden voor het gewas beperken de opbrengstverliezen door aaltjes. Voor een pdf van deze practice abstract, inclusief foto(s) zie www.best4soil.eu/factsheets

La resistencia genética de las plantas a patógenos y nematodos es un método que puede integrarse perfectamente con una estrategia de manejo de enfermedades donde se incluyan otras técnicas de control. Lo habitual es encontrar variedades comerciales con resistencia de tipo monogénica u oligogénica, que es introducida a partir de una especie o variedad resistente al patógeno, en una variedad o tipo susceptible mediante programas de hibridación, normalmente consistentes en cruzar mediante técnicas de hibridación clásica (retrocruzamiento) la especie o variedad portadora de la resistencia con una variedad susceptible de interés agronómico, durante varias generaciones hasta que se obtiene una descendencia agronómicamente valiosa y que a la vez porta la resistencia al patógeno. Existen multitud de ejemplos de resistencias introducidas mediante programas de hibridación. En este sentido se puede actuar, cultivando variedades con uno o más genes de resistencia, evitando la repetición del cultivo de variedades con los mismos genes de resistencia durante campañas consecutivas, para prevenir la aparición de patógenos que remonten la resistencia. Otra opción es realizar asociaciones de variedades con diferentes genes resistentes en la misma parcela y en el mismo ciclo. Algunas variedades tradicionales o locales pueden mostrar resistencia (o tolerancia) a ciertos patógenos, aunque no es lo habitual. Respecto a la tolerancia, se entiende como tal la capacidad de una planta para soportar ciertos niveles de infección del patógeno sin expresar síntomas o sin presentar daños. La tolerancia es una característica presente en el control de nematodos noduladores del género Meloidogyne. Para obtener un pdf del resumen de esta práctica, incluidas las imágenes, visite www.best4soil.eu/factsheets

El injerto de hortalizas es una técnica ancestral que ha cobrado relevancia en las últimas décadas gracias al éxito del injerto sobre patrones híbridos emparentados con las variedades convencionales. En muchos casos el injerto se emplea como solución a los problemas patológicos ocasionados por hongos del suelo. Se injertan fundamentalmente solanáceas y cucurbitáceas. La finalidad del injerto es permitir el empleo de plantas susceptibles de ser infectadas por patógenos edáficos en aquellos suelos donde el mencionado patógeno está presente. Se exige por tanto al portainjertos que contenga resistencia o tolerancia frente al patógeno. El proceso de injertado lo llevan a cabo semilleros especializados que cuentan con equipamientos y personal con experiencia suficiente. Este proceso requiere de la siembra de la variedad de interés, así como de la siembra del portainjertos de forma independiente, para posteriormente proceder al injerto. El injerto puede hacerse de diferentes modos (aproximación, púa de hendidura, empalme, varilla,...), siendo fundamental reconocer si en la planta injertada que al final va a campo contamos únicamente con la raíz del portainjertos, o encontramos la raíz del portainjertos y la de la variedad (permanencia de ambos sistemas radicales). Desde el punto de vista sanitario, es preferible el primer supuesto, pues eliminamos cualquier posible vía de infección. También es importante evitar franqueos desde la variedad (es decir, emisión de raíces secundarias de la variedad susceptible desde tejido del tallo, que puedan llegar al suelo y entrar en contacto con el patógeno en cuestión). Para obtener un pdf del resumen de esta práctica, incluidas las imágenes, visite www.best4soil.eu/factsheets

Resultaten. Groenbemestingsgewassen zijn een interessante en belangrijke bron voor de aanvoer van organische stof in de bodem, belangrijk om de bodem organische stof op een goed niveau te houden en voor een goede bodemvruchtbaarheid. Maar groenbemesters kunnen ook een negatieve invloed hebben op de gezondheid van de bodem, omdat ze vaak waardplant zijn voor plantparasitaire aaltjes. Heel belangrijk dat boeren hier rekening mee houden bij de keuze voor groenbemesters. Om slimme beslissingen te kunnen nemen, is het noodzakelijk te weten of er plantparasitaire aaltjes in het veld aanwezig zijn, en welke soort. Alleen dan kunnen boeren de juiste keuze maken. Wortellesie aaltje Pratylenchus Penetrans en wortelknobbelaaltje Meloidogyne chitwoodi zijn voorbeelden van aaltjes die regelmatig worden gevonden. Verschillende groenbemesters zijn een goede waardplant voor deze aaltjes. Het opnemen van deze groenbemesters in de vruchtwisseling vergroot het risico op opbrengstschade. Anderzijds zijn sommige groenbemesters een niet- of slechte waardplant voor deze groenbemestingsgewassen. Het opnemen van deze gewassen kan helpen om het aantal aaltjes te verminderen en het risico op gewasschade te verkleinen. Praktische aanbevelingen. Enkele voorbeelden voor aaltjes en groenbemesters. Pratylenchus penetrans: sterke vermeerdering door Italiaans raaigras en rammenas. Afrikaantje daarentegen geeft een actieve afname. M. chitwoodi: sterke vermeerdering door Italiaans raaigras, resistente bladrammenas geeft een verlaging van de populatie.. Kijk voor meer informatie op 'https://nematodes.soilhealthtool.eu/en-gb/Nematode-scheme'.

Les couverts végétaux ont des effets positifs sur la structure du sol, réduisent l’érosion le lessivage des éléments nutritifs, empêchent le développement des mauvaises herbes et alimentent le microbiome du sol. Certaines espèces peuvent également fixer des nutriments et utilisés comme engrais verts, contribue à la séquestration du carbone. Pour une production supplémentaire de biomasse afin d’améliorer la fertilité du sol, d’augmenter sa teneur en matière organique et pour la culture dans des zones moins favorables, les mélanges d’espèces garantissent un meilleur établissement des couverts végétaux et une biomasse élevée. Un groupe bien étudié de mélanges d’espèces est celui des mélanges graminées-légumineuses. De tels mélanges permettent une excellente répartition des racines dans le sol. Un autre avantage des mélanges graminées-légumineuses est qu’ils peuvent également être utilisés pour nourrir le bétail, ce qui les rend intéressants pour les régions qui ont des systèmes d’exploitation mixtes, comme les grandes cultures et la production laitière. Les mélanges pour couverts végétaux et engrais verts sont disponibles sur le marché; ils sont souvent adaptés à des usages spécifiques. Il est compliqué de préparer ses propres mélanges, la proportion des semences ne reflétant pas la proportion des plantes une fois que la culture est complètement développée. Il est important de bien choisir la date du semis, en particulier en Europe du Nord, où les températures chutent en automne. Lorsque les couverts végétaux et les engrais verts sont semés trop tard, ils ne rempliront pas les fonctions que l’on attend d’eux, en particulier couvrir rapidement le sol pour empêcher le développement des mauvaises herbes et réduire l’érosion. Pour plus d'informations, veuillez consulter www.best4soil.eu/factsheets

Les couverts végétaux et les engrais verts sont utilisés pour lutter contre les maladies du sol dans les grandes cultures et cultures horticoles. Mais comme leur efficacité immédiate est inférieure à celle des méthodes plus radicales telles que la désinfestation chimique des sols ou les traitements thermiques, ils doivent être utilisés dans un but plus préventif et stratégique. Pour lutter contre certaines espèces de nématodes, on peut utiliser des couverts végétaux résistants aux nématodes. Les espèces de brassicacées constituent un groupe important pour la culture dans les régions plus froides. Différentes espèces d’œillet d’Inde sont également connues pour leur effet suppressif sur certaines espèces de nématodes. Un troisième groupe de couverts végétaux résistants à différents nématodes est le sorgho et le sorgho fourrager. Ce groupe est plus adapté aux régions plus chaudes. Les espèces à croissance rapide font d’excellents couverts végétaux, car elles empêchent la croissance des mauvaises herbes en couvrant rapidement la surface du sol. Le sarrasin, qui appartient à la famille des Polygonaceae, et la phacélie, qui fait partie de à la famille des Boraginaceae, peuvent servir d’alternative aux espèces de brassicacées à croissance rapide. Parfois, les engrais verts ou les couverts végétaux ne sont pas considérés comme une culture utile, car ils ne génèrent pas de profit direct et que leur effet n’est pas immédiatement visible. Pour obtenir un effet positif sur la santé du sol, la mise en place et la croissance de la culture doivent réussir. Il est important d’utiliser des semences saines avec un taux de germination élevé, de bien préparer le lit de semences, de semer dans de bonnes conditions, en apportant suffisamment d’éléments nutritifs. Pour plus d'informations, veuillez consulter www.best4soil.eu/factsheets

Gründünger werden selten in Gewächshäusern angebaut. Es gibt aber gute Gründe dafür. 1) Der Anbau von tiefwurzelnden Pflanzen (Kreuzblütler, Sorghum-Sudangras) kann zur Verbesserung der Bodenstruktur beitragen. 2) Durch die Einarbeitung von Gründüngern werden dem Boden große Mengen an leicht abbaubarer organischer Substanz zugeführt. Dadurch wird die Aktivität der Bodenmikroorganismen rasch erhöht. 3) Toxische Moleküle werden von verschiedenen Pflanzenarten gebildet. Bestimmte Pflanzen akkumulieren erhebliche Mengen solcher Moleküle. Nach der Einarbeitung dieser Pflanzen werden diese toxischen Substanzen in den Boden freigesetzt und eliminieren Pflanzenpathogene und pflanzenparasitäre Nematoden. Die "tote" Jahreszeit in der Gewächshausproduktion in Mittel- und Nordeuropa ist die Wintersaison. Pflanzenarten, die bei niedrigeren Temperaturen gut wachsen, wie z. B. Getreide oder Kreuzblütler, sind für diesen Zweck am besten geeignet. Pflanzenarten wie Sorghum-Sudangras, die hohe Temperaturen benötigen, sollten in dieser Zeit nicht verwendet werden. Sie sind dagegen sehr gut an die hohen Temperaturen angepasst, die im Gewächshaus während der Sommersaison herrschen. Ein Grund für den Anbau von Gründüngungen in der Sommersaison ist die viel kürzere Wachstumsdauer. Der Anbau von Gründüngern im Gewächshaus während der Wintersaison (Oktober-Februar) benötigt 4-5 Monate. Da das Gewächshaus nicht beheizt wird, müssen kältetolerante Arten verwendet werden. Der Anbau in der Zwischensaison (Frühjahr, Herbst) verkürzt die Anbaudauer um die Hälfte (2,5 Monate). Für den Anbau im Sommer (Juni-August) werden 2 Monate benötigt. In dieser Zeit ist es möglich, eine wärmeliebende Art wie Sorghum-Sudangras anzubauen. Eine PDF dieser Praxiszusammenfassung mit Bild(ern) finden Sie unter www.best4soil.eu/factsheets

Gaat u zelf bemonsteren, neem dan een monster op de goede manier volgens onderstaande adviezen en richtlijnen.
Behandel het monster voorzichtig
Bewaar het monster tot het moment van opsturen naar het laboratorium koel en donker (4°C).
Gekoeld transport naar het laboratorium is aan te bevelen..

Aardappelcysteaaltje: 1 monster per geteeld ras.
minimaal 180 steken/ha; steekdiepte minimaal 5 cm monstervolume: minimaal 600 ml/ha. 8 kg per hectare is optimaal voor vroege detectie.
monstergang: 5 tot 11 m breed
prik regelmatig in rasters: bijv. 7,5 m x 7,5 m of 11 m x 5 m
boordiameter: gutsboor 13 mm
loop altijd in de teeltrichting

Bietencysteaaltje: 1 monster/ha.
60 steken/ha; steekdiepte 25 cm
monstervolume: 1200 ml/ha monstergang: maximaal 11 meter breed prik regelmatig in rasters van 11 x 15 m
boordiameter: gutsboor 13 mm
loop in de teeltrichting

Vrijlevende aaltjes: 1 monster/ha
of op het meest schrale/verdachte perceelsgedeelte (hoge zandkoppen).
Voor Trichodoriden: bemonster in vochtige grond.
60 steken/ha; steekdiepte 25 cm
monstervolume: 1200 ml/ha monstergang: maximaal 11 meter breed
prik regelmatig in rasters van 11 x 15 m
boordiameter: gutsboor 13 mm
loop in de teeltrichting

Wortelknobbelaaltjes: 1 monster/ha of op het meest schrale/verdachte perceelsgedeelte (hoge zandkoppen).
60 steken/ha; steekdiepte 25 cm
monstervolume: 1200 ml/ha monstergang: maximaal 11 meter breed
prik regelmatig in rasters van 11 x 15 m
boordiameter: gutsboor 13 mm
loop in de teeltrichting

Wanneer de steken over meerdere hectare’s worden genomen, wordt de uitslag minder betrouwbaar. Bij grotere oppervlakten dus meer monsters nemen.
Wanneer er kort na de teelt van een gewas wordt bemonsterd moeten de grondmonster geïncubeerd worden om de aaltjes ook uit de wortels te krijgen. De hoogste aantallen worden na de oogst aangetroffen. Daarom is monsteren voor half November het advies. Voor een pdf van deze practice abstract, inclusief foto(s) zie www.best4soil.eu/factsheets

INM berust op een reeks pijlers met elk hun specifieke beheersinstrumenten. Deze vijf pijlers zijn: gewasrotatie, cultivarkeuze en teeltwijze, bodembeheer, gerichte bestrijding, en monitoring en evaluatie. Elke pijler is opgebouwd uit een groot aantal bestrijdingsmaatregelen die de introductie van aaltjes voorkomen, de populaties terugdringen of de gewastolerantie tegen aaltjesschade verhogen, aangevuld met een aantal tactische maatregelen om INM doeltreffender te maken. De beste bestrijdingsmaatregel is het voorkomen van insleep en verspreiding van plantparasitaire aaltjes. Gecertificeerd zaai- en plantgoed is een zeer doeltreffend instrument om te voorkomen dat invasieve nematodensoorten hun verspreidingsgebied uitbreiden. Gewasvolgorde, cultivarselectie en gewascultivars met resistentie of tolerantie zijn beschikbaar en bieden goede mogelijkheden om een effectief INM-systeem op te bouwen. Optimale groeiomstandigheden helpen gewassen om schade door aaltjes te weerstaan. Daarom is een goed bodembeheer een belangrijke pijler van INM. Nutriënten- en waterbeheer, goede grondbewerking en organische stof zijn allemaal basisvoorwaarden voor een gezond gewas. In sommige situaties is het nodig om gericht in te grijpen. Hierbij kan gedacht worden aan inundatie, anaerobe grondontsmetting, vanggewassen enz. Het gerichte gebruik van nematiciden valt binnen deze pijler. De pijler monitoring en evaluatie is tegelijk de eerste en de laatste stap in een INM-systeem. Als men weet welke soorten op welke besmettingsniveaus aanwezig zijn, kan een gericht INM-plan worden ontwikkeld en kan worden geëvalueerd of de resultaten van INM bevredigend zijn of moet worden herzien. Historische informatie over besmettingen is een goed uitgangspunt. Bemonstering levert meer gedetailleerde informatie op, die de ontwikkeling van een op maat gesneden INM mogelijk maakt. INM integreert kennis waarbij nematiciden als laatste redmiddel worden gebruikt in plaats van als het startpunt van aaltjesbeheersing. Voor een pdf van deze practice abstract, inclusief foto(s) zie www.best4soil.eu/factsheets

Dans les 4 meilleures pratiques promues par le réseau Best4Soil, les microorganismes du sol sont un facteur majeur pour réduire la pression des maladies du sol. Les 2 pratiques préventives, soit le compost/amendements organiques et les couverts végétaux/engrais verts, augmentent l’activité et le nombre de micro-organismes antagonistes des agents pathogènes et des nématodes du sol. Ces micro-organismes sont appelés antagonistes microbiens. Les 2 pratiques curatives, la DAS et la solarisation, reposent également sur l’action des antagonistes microbiens. Une autre utilisation des antagonistes microbiens sont les agents de lutte biologique (ALB), des micro-organismes produits à des fins commerciales ayant la capacité à réduire certaines maladies du sol. Les antagonistes microbiens ont un effet positif indirect sur les plantes parce qu’ils réduisent la pression des agents pathogènes sur les plantes cultivées. Mais il y a aussi un grand nombre de micro-organismes dans le sol, qui ont un effet positif direct sur la croissance et la santé des plantes. Parmi ces microorganismes, on peut citer les rhizobactéries, des bactéries qui sont situées sur ou à proximité des racines. Un deuxième groupe est celui des micro-organismes qui induisent un mécanisme de défense systémique. Des bactéries et des champignons peuvent stimuler une telle résistance systémique induite (RSI). Les fongicides, bactéricides et nématicides contenant des ALB comme composants actifs sont disponibles dans le commerce. Leur efficacité a été démontrée puisqu’ils sont homologués. Comme ils peuvent être onéreux par rapport aux produits plus traditionnels, leur application devrait être réservée au traitement des graines ou des racines des plantules avant la plantation. Pour plus d'informations, veuillez consulter www.best4soil.eu/factsheets

Como enmienda orgánica se considera a la incorporación al suelo de cualquier tipo de materia orgánica, independientemente del grado de descomposición, generalmente antes de la siembra o plantación.
La biofumigación supone una enmienda orgánica, pero necesariamente esta materia orgánica debe estar poco descompuesta, y una vez incorporada se activará mediante humectación la descomposición de la misma dentro del suelo. Para ello será necesario aportar uno o más riegos hasta alcanzar como mínimo la capacidad de campo del suelo. Durante el posterior proceso de descomposición será imprescindible que la superficie del suelo esté cubierta por una película que impida la evacuación de los compuestos volátiles generados por dicha descomposición (una película plástica, o la superficie inundada serían buenos ejemplos de películas impermeables a estos compuestos volátiles biocidas/biostáticos).
La biosolarización consiste en una biofumigación en la que se emplea plástico translúcido como película de cubierta del suelo, y el tiempo de descomposición de la materia orgánica incorporada tiene lugar dentro de los meses más caluros del año, con lo que se añade el efecto solarizante. Es necesario alcanzar un buen grado de humedad en el suelo (entre capacidad de campo y saturación) para permitir la conductividad térmica que proporciona el agua en el suelo.
La desinfección anaeróbica de suelo es un método de desinfección que consiste en inundar el suelo y cubrirlo con una lona impermeable al oxígeno. La lona no es transparente y no se espera el efecto de la solarización. Se requiere un mínimo de 16ºC para activar las condiciones anaeróbicas en el suelo. Para obtener un pdf del resumen de esta práctica, incluidas las imágenes, visite www.best4soil.eu/factsheets

Bedarf an Material: 1 Probebohrer (Durchmesser 10 cm, Mindestlänge 100 cm), 1 Eimer mit festem Rand (damit den Kompost aus dem Bohrer in den Kübel abgeklopft werden kann), 1 Plastikfolie von 1,5 m x 1,5 m, um die Kompostproben zu mischen (dicker Kunststoff (ca. 0,5 mm), aber flexibel).
Kompostmiete: Machen Sie mit dem Probebohrer alle 10-15 Meter einen Querschnitt bis zur Mitte der Kompostmiete. Bei kleineren Mieten sind mindestens 5 Löcher pro Miete nötig. Während des Siebens: Nehmen Sie alle 15 Kubikmeter eine Probe von 2 Litern. Bei kleineren Chargen nehmen Sie mindestens 3 Proben.
Kompostlager: Entnehmen Sie mit dem Probebohrer eine tiefe Probe (bis etwa 80 cm) pro 15 Kubikmeter Kompost. Bei kleineren Haufen nehmen Sie mindestens 3 Proben. Verteilen Sie den Kompost auf der Plastikfolie und mischen Sie ihn gut. Für Biotests sieben Sie den Kompost mit einer Maschenweite von 10 mm. Entnehmen Sie die erforderliche Menge Kompost: etwa 1 bis 2 Liter für chemische Analysen, 10 bis 12 Liter für Biotests. Geben Sie die Proben in luftdurchlässige Beutel. Beschriften Sie die Probenbeutel deutlich (Datum der Probenahme, Chargennummer, Alter des Komposts). Markieren Sie die Proben nicht mit Papierstücken, die Sie in die Probe legen (das Papier zersetzt sich schnell). Die Proben sollten schnell analysiert werden, da sich Werte wie der mineralische Stickstoff schnell ändern. Kann die Analyse nicht am Tag der Probenahme durchgeführt werden, sollten die Proben kühl gelagert werden (4°C). Nur eine repräsentative Kompostprobe, die nach den Regeln der Kunst entnommen wurde, kann verwertbare Ergebnisse liefern. Eine PDF dieser Praxiszusammenfassung mit Bild(ern) finden Sie unter www.best4soil.eu/factsheets

Meloidogyne constituye el género de nematodos fitoparásitos de mayor importancia económica en todo el mundo. Estos nematodos son extremadamente polífagos, atacando a más de 3.000 especies de plantas, provocando daños en cultivos hortícolas, frutales, ornamentales e industriales. Algunas especies como M. incognita, M. javanica o M. arenaria están distribuidas por todo el mundo, pero principalmente en regiones mediterráneas, tropicales y subtropicales.
Los umbrales de daño dependen del cultivo, la variedad y el entorno, pero densidades de 1 juvenil por cada 100 cm3 de suelo puede causar un daño significativo en la mayoría de los cultivos. La nodulación o agallamiento de las raíces es el síntoma más característico. En la mayoría de las hortalizas se puede observar clorosis o amarillamiento en las hojas bajas, evolucionando hacia el marchitamiento de la planta en la mayoría de los casos. Las plantas afectadas por Meloidogyne presentan síntomas aéreos de estrés hídrico y nutricional, amarillamiento, marchitamiento y retraso en el crecimiento. La muerte de la planta puede ocurrir bajo un alto nivel de infestación.
El control de Meloidogyne depende principalmente del cultivo afectado y se basa en múltiples métodos, que pueden combinarse en estrategias de control integrado.
Los cultivares resistentes y el injerto en portainjertos resistentes están disponibles en muchos cultivos y su uso debe ser una opción en campos infestados por el nematodo.
La biosolarización del suelo ha demostrado su eficacia en muchos casos, pero debe aplicarse al menos durante seis semanas y en la temporada de verano, cuando las temperaturas del suelo pueden alcanzar los 40-45 °C bajo una cubierta plástica. Para obtener un pdf del resumen de esta práctica, incluidas las imágenes, visite www.best4soil.eu/factsheets

Een veerkrachtige bodem betekent dat de bodem in staat is om zich te weren tegen ziekten en plagen en te herstellen van de schade. Bodemgezondheid wordt behouden door een goede vruchtwisseling en maatregelen die de bodembiodiversiteit verhogen. Bodembiodiversiteit heeft belangrijke functies voor een gezonde bodem. Voldoende organische stof (OS) is de basis voor een gezond bodemecosysteem met een hoge biodiversiteit omdat dit het eerste niveau is van het bodemvoedselweb. Organismen uit het bodemvoedselweb leveren nutriënten terug aan planten door afbraak van materiaal (bacteriën en schimmels); dragen bij aan een goede aggregatenstabiliteit en bodemstructuur; aan het waterhoudend vermogen; en aan weerstand tegen ziekten (schimmels, aaltjes, bacteriën, protozoën). Omdat OS afbreekt door natuurlijke processen en agrarische acitiviteiten, is het cruciaal om nieuwe OS terug te brengen in het systeem. Verschillende soorten OS zijn geschikt voor bepaalde organismen, dus een gebalanceerde input van verschillende soorten OS is eveneens belangrijk. Belangrijkste bronnen van OS zijn gewasresten, dierlijke mest, groenbemesters en compost. Deze bronnen hebben verschillende afbraaksnelheden. Een belangrijk kenmerk van het materiaal is de balans tussen koolstof (C) en stikstof (N) uitgedrukt in de C/N-verhouding. Het geeft het gemak van afbraak en de balans tussen twee fracties in OS aan: Actief organisch materiaal (inclusief micro-organismen) en resistent of stabiel organisch materiaal (humus). De actieve fractie breekt makkelijk af en draagt bij aan de biologische en chemische bodemvruchtbaarheid terwijl de resistente fractie voornamelijk bijdraagt aan de de fysieke bodemvruchtbaarheid. Meer informatie vindt u op www.best4soil.eu/factsheets

En la actualidad son numerosos los trabajos científicos del más alto nivel, que se centran en el estudio de la componente biológica de los suelos como un sistema interconectado. El concepto de microbiota del suelo (o microbioma edáfico) está ampliamente aceptado, e íntimamente relacionado con esa percepción del suelo como un ecosistema vivo, o como un holobionte, es decir, como un ser conformado por numerosas poblaciones de organismos interrelacionadas entre sí y sin las cuales no sería posible la normal funcionalidad de ese ser, en este caso ese ser es el suelo. Como norma general, la mayor parte de la microbiota, es decir de los microorganismos que habitan el suelo, se localizan en los primeros 30 centímetros de suelo. Podemos encontrar diferentes tipos de microbios, desde las más diminutas (y microscópicas) bacterias, hasta los relativamente grandes ácaros, colémbolos, y no digamos lombrices, pasando por multitud de hongos microscópicos que poco tienen que ver con las setas cultivadas, aunque en algunas ocasiones sí que puede haber especies que lleguen a producir estas estructuras en nuestro suelo. Cada tipo de organismo cumple una función en el suelo, su presencia en el mismo no es aleatoria, sino fruto de la adaptación o de la aclimatación a este espacio. Su presencia, multiplicación, y funcionalidad, van a depender de los procesos que tienen lugar en el suelo. Indudablemente, las labores realizadas durante el cultivo, antes, y después del mismo, van a influir en estas comunidades microbianas, y viceversa. Es papel del agricultor, favorecer las condiciones adecuadas para la proliferación de la fracción biológica del suelo que más beneficie la salud del mismo. Para obtener un pdf del resumen de esta práctica, incluidas las imágenes, visite www.best4soil.eu/factsheets

Humus besteht großteils aus Kohlenstoff, welcher wiederum aus verschiedenen Stadien der Verrottung von Pflanzen- und Tierresten resultiert. In Europäischen Äckern ist der typische Humusgehalt zwischen unter 1 % bis über 6 %. Humus hat einen enormen Einfluss auf die chemischen, physikalischen und biologischen Eigenschaften unserer Böden, er ist von kritischer Bedeutung für unsere Bestände, Betriebe, die Umwelt und sogar das Klima, und deswegen auch für die gesamte Gesellschaft. Bezüglich der physikalischen Eigenschaften hat der Humusgehalt einen starken Einfluss auf die Verkrustung, die Aggregatsstabilität, Wasserinfiltration und -speicherung, sowie Luftporenvolumen und Gasaustausch. Ein höherer Gehalt verbessert sogar die Bearbeitbarkeit. Aus einer chemischen Perspektive sind die verbesserte Austauschkapazität von Nährstoffen (KAK), das höhere Nährstoffspeichervermögen sowie die größere Nährstoffdynamik, wichtig. Für bestimmte Aspekte ist der biologische Einfluss eines höheren Humusgehalts der wichtigste. Je höher der Humusgehalt auf dem Feld, desto mehr Nahrung und Lebensraum gibt es für das Bodenleben. Dies hat einen signifikanten Einfluss auf die Fähigkeit, bodenbürtige Krankheiten zu unterdrücken, sowie im nächsten Schritt, die Pflanzenbestände gesünder zu halten.Intensive Bodenbearbeitung hat sich als Maßnahme zum Humusabbau erwiesen und hinterlässt den Boden mit dem Risiko zur Erosion. Wenn alle Ernterückstände, wie Stroh, verkauft werden, wird hier ebenfalls Humus dem Boden entzogen. Als Bauern könne wir den Humusgehalt aber auch steigern, indem wir Fruchtfolge und Begrünungsmanagement betreiben, mehrjährige Leguminosen anbauen, oder Kompost und organische Bodenhilfsstoffe ausbringen. Weitere Informationen finden Sie unter https://www.best4soil.eu/factsheets

Het in stand houden of verbeteren van de bodemkwaliteit vergt een kennisintensieve integrale aanpak. Probleem is dat de noodzakelijke kennis over de fysische, chemische en biologische aspecten van de bodem vaak is versnipperd en dat er op dit moment weinig of geen partijen ‘de integrale gesprekspartner’ zijn voor de teler. Hierdoor krijgt een teler vaak enkelvoudige onvolledige of zelfs tegenstrijdige adviezen. Het bodemkwaliteitsplan (BKP) is een door Wageningen Universiteit samen met adviespartijen en telers ontwikkelde systematiek waarin op een integrale manier planmatig gewerkt wordt aan de bodemkwaliteit. De wensen en doelen van de teler (bouwplan, opbrengsten, beheersmaatregelen) staan hierbij centraal. Op perceelsniveau wordt door middel van een grondige analyse inzicht verkregen in de fysische, chemische en biologische samenstelling van de bodem. Deze waarden worden vervolgens vergeleken met streefwaarden en hieruit komt een integraal advies voor het bouwplan en de beheersmaatregelen. In samenspraak met zijn adviseur bepaalt de teler welk knelpunt of verbeterpunt voor een besproken perceel als eerste zal worden aangepakt. Hiervoor worden twee of drie scenario’s ontworpen. Vervolgens wordt gekeken wat het effect is van de ontwikkelde scenario’s op andere aspecten van de kwaliteit van het perceel. Dit is een iteratief proces waar in de scenario’s voor zowel hun impact of de fysische, chemische als biologische aspecten van het perceel worden gewogen. Op basis hiervan trekt de teler zijn plan. Vast onderdeel van het BKP is de evaluatie. Van tevoren wordt bepaald wanneer en hoe zal worden beoordeeld of het gekozen scenario het gewenste resultaat heeft behaald. Zo niet, dan wordt de aanpak bijgesteld. Door op deze wijze een bedrijf door te lichten verkrijgt een teler een onderbouwde strategische en operationele planning voor zijn bedrijfsvoering. Ad hoc en tegenstrijdige adviezen zijn daarmee uit de wereld. Voor een pdf van deze practice abstract, inclusief foto(s) zie www.best4soil.eu/factsheets

El suelo está habitado por una diversidad de minúsculos seres vivos. La mayoría de ellos participan en la degradación de la materia orgánica, contribuyendo a la transformación de los desechos orgánicos en nutrientes minerales y materia orgánica, esenciales para alimentar a las plantas y mantener la salud del suelo. Sólo un pequeño número de estos organismos puede perturbar las funciones normales de la planta, causándoles enfermedades. Son los denominados patógenos de origen edáfico, y las enfermedades se clasifican como enfermedades de origen edáfico. Hay síntomas generales que suelen asociarse con estas enfermedades. Muchos de ellos comienzan en las raíces o en la base del tallo. Los nematodos causan lesiones o deformaciones en las raíces, los hongos causan necrosis, pudrición de los tejidos o chancro. En otros casos, los hongos colonizan los vasos del xilema después de penetrar a través de las raíces, lo que provoca una reducción de la captación de agua y minerales. Con la progresión de la enfermedad aparecen amarilleamientos y/o marchitamiento. Las condiciones calurosas y secas aceleran el desarrollo de estos síntomas, que pueden confundirse fácilmente con una falta de riego. Un problema para reconocer las enfermedades de origen edáfico es que en la fase temprana del desarrollo de la enfermedad, las partes de la planta que están por encima del suelo, como las hojas o los tallos, no muestran síntomas, aunque afectan al crecimiento del cultivo. Por todo ello, el diagnóstico correcto es crucial para saber si un patógeno es responsable de los síntomas. El diagnóstico permitirá un manejo eficiente del suelo en el futuro. Si quiere más información, puede consultar los vídeos y hoja divulgativa, así como visitar www.best4soil.eu/factsheets

Los suelos supresivos se caracterizan por la ausencia o bajo nivel de una enfermedad en un cultivo susceptible al patógeno que la causa, estando éste presente en el suelo y siendo las condiciones favorables al desarrollo de la enfermedad. Es decir, son suelos en los que hay algún factor o algunos factores que impiden que se desarrolle la enfermedad, mientras que en suelos similares e incluso en fincas adyacentes la enfermedad sí se manifiesta.
Encontramos suelos con supresividad general y suelos con supresividad específica. Los primeros se parecerían a los suelos naturales de masas forestales, donde existe un equilibrio biológico muy estable, es decir biostasis, y en tal caso cualquier presencia fitopatógena tendente a romper dicho equilibrio encontraría grandes dificultades para desarrollarse, gracias a la diversidad funcional preexistente en el suelo.
En los agrosistemas, encontramos ejemplos de suelos supresivos específicos. Se trata de suelos que impiden la expresión de ciertas micosis o ataques de nematodos fitopatógenos.
Una característica que es común a todos estos suelos es el carácter biológico de la supresividad. Experimentalmente esto se ha comprobado, pues los suelos supresivos dejan de serlo cuando son esterilizados. Esta componente biológica puede implicar a una o varias especies microbianas antagonistas del patógeno.
Existen ejemplos de suelos supresivos a Fusarium oxysporum f. sp. melonis, a Rhizoctonia solani, Heterodera schachtii, … Entre los organismos asociados a la supresividad encontramos a hongos de los géneros Fusarium o Trichoderma, y también bacterias como Pseudomonas o Pasteuria. Para obtener un pdf del resumen de esta práctica, incluidas las imágenes, visite www.best4soil.eu/factsheets

Vanuit Mexico was bekend dat boeren die Tagetes bloemen als kippenvoer verbouwden, minder last hadden van wortellesieaaltjes (Pratylenchus penetrans) in de volgende aardappelteelt. Begin jaren vijftig werd geprobeerd dit gewas in te voeren in de rozenteelt en de aardappelteelt in Nederland. Boeren kozen niet voor deze oplossing. In de jaren negentig toonde onderzoek de effectiviteit aan in zowel appel, rozen als aardappelen. Tegenwoordig worden in Nederland en België grote arealen Tagetes patula geteeld met goede resultaten. Tagetes is gevoelig voor nachtvorst en moet na de voorjaarsvorst worden gezaaid. Onkruid vraagt speciale aandacht omdat Tagetes een trage start heeft met weinig concurrentie in de eerste twee weken. Onkruid in het Tagetes-gewas bederft het effect van aaltjesbestrijding omdat veel van het onkruid waardplanten zijn die het wortellesieaaltje vermeerderen. In de gematigde streken zoals Nederland is de bouwvoor na 3 maanden volledig doorworteld en zijn de wortellesieaaltjes voor 99 % gedood. De achteruitgang is zo sterk dat het meer dan 4 vatbare teelten kost om weer hogere niveaus van het aaltje te krijgen.
Het zaaien van 5-10 kg zaad per ha is voldoende voor een goede bedekking. Het zaad is niet gemakkelijk te hanteren. Er zitten kleine haakjes aan het zaad waardoor er brugvorming in de zaadbunker ontstaat. Speciale aanpassingen aan de zaaimachines hebben dit probleem opgelost. Dit gewas levert tussen 625 - 1875 kg effectief organisch materiaal per hectare. Het gewas wordt gemakkelijk vernietigd, vooral na de vorst, en geeft organische stof die gemakkelijk in de grond te werken is. Nadeel is dat Tagetes enkele Trichodoriden en AG 2-2 van Rhizoctonia vermeerdert. Gedetailleerde informatie is te vinden in de Best4soil databases van nematoden en grondgebonden ziekteverwekkers www.Best4Soil.eu . Tagetes erecta is veel minder effectief in de bestrijding van nematoden, terwijl Tagetes minuta helemaal geen nematoden dodend effect heeft. Met Tagetes patula hebben boeren een kleurrijke oplossing voor het probleem van wortellesieaaltjes. Voor een pdf van deze practice abstract, inclusief foto(s) zie www.best4soil.eu/factsheets

Fusarium oxysporum es una especie de hongo cosmopolita, que se puede encontrar en múltiples ambientes, no solamente en el suelo, también se puede encontrar en el polvo en suspensión en el aire, en el pelo de los animales (incluidos los seres humanos), en los ríos, el mar, y hasta en el fondo marino. Esta alta capacidad de aclimatarse a distintos ambientes, hace que dentro de la especie, podamos encontrar poblaciones con características funcionales muy diferentes. Desde el punto de vista agronómico, la mayoría de poblaciones de F. oxysporum son hongos de suelo que se nutren de materia orgánica muerta, o que viven en las raíces de las plantas, sin causar ningún perjuicio. Sin embargo, hay pequeñas excepciones que son muy llamativas, porque se trata de poblaciones patógenas que causan daños de relevancia en los cultivos, induciendo marchitez vascular en la mayoría de los casos, aunque también provocando chancros en raíces y cuello. Estas poblaciones son las denominadas formas especiales (ff. spp.). Hay más de 106 formas especializadas bien documentadas. Cada f. sp. es patógena de una sola especie vegetal, salvo contadas excepciones. Este hecho permite el manejo de estos patógenos mediante rotaciones de cultivo adecuadas. La herramienta de ayuda de Best4Soil para patógenos de suelo facilita el diseño de rotaciones teniendo en cuenta el rango de hospedantes de estos hongos (https://fungi.soilhealthtool.eu/es-es/Pathogen-scheme). Para obtener un pdf del resumen de esta práctica, incluidas las imágenes, visite www.best4soil.eu/factsheets

Het vrijlevende wortelaaltje Trichodorus similis komt zeer algemeen voor op de zandgronden in Europa. Wanneer de aantallen te hoog oplopen dan is kans op aanzienlijke directe schade met financiële gevolgen in de gewassen; aardappel, biet, ui, witlof en peen. Bij hoge aantallen raken de wortels afgestompt en stoppen met groeien. De ene plant heeft hier meer last van dan de andere waardoor er een heel onregelmatig gewas ontstaat. Wanneer de besmetting zeer hoog zijn kunnen kiemplanten wegvallen. Naast deze directe schade brengen deze aaltjes het tabaksratelvirus over dat leidt tot kwaliteits problemen in o.a. aardappel en tulpen.
U kunt schade voorkomen door een schadegevoelige teelt vooraf te laten gaan door een teelt die het aaltje slecht vermeerdert. Teel bijvoorbeeld lelie of spinazie.
In tegenstelling tot bij Paratrichodorus teres is bladrammenas niet gunstiger dan andere groenbemesters. Laat ook in verband met andere aaltjes in geen geval uw groenbemester de winter overstaan. Trichodoride aaltjes veroorzaken vooral problemen rond de opkomst van veel gewassen. De kans op schade is groter in een koud en nat voorjaar. Wanneer u vermoedt dat de aaltjes besmet zijn met het tabaksratelvirus, kies dan een aardappelras met een hoog resistentiecijfer tegen kringerigheid.
In algemene zin is het waardevol om voor elk perceel een Integrated Nematode Management strategie uit te denken. Door onderstaande op een rijtje te zetten en op het bedrijf te implementeren kunnen problemen met plantparasitaire aaltjes worden vermeden.
Integrated Nematode Management
Inventariseer de historie van het perceel, bouwplan, aaltjesbemonsteringen en schade opgemerkt in het veld
Maak een zorgvuldige keuze in gewasvolgorde, rassenkeuze, groenbemesters en teeltfrequentie.
Houdt rekening met andere schadelijke aaltjes op het perceel.
Zorg dat de bodemkwaliteit op alle aspecten op orde is.
Bekijk of er nog aanvullende maatregelen nodig zijn.
Wees kritisch op de herkomst van plantmateriaal.
Neem een goede bedrijfshygiëne in acht. Voor een pdf van deze practice abstract, inclusief foto(s) zie www.best4soil.eu/factsheets

Diese bodenbürtige Krankheit, welche auch latent durch Jungpflanzen verschleppt werden kann, ist eine der wichtigsten Krankheiten der Erdbeere. Bei einem starken Befall und empfindlichen Sorten kann es dabei im Extremfall zum Absterben der Pflanzen vor Erntebeginn kommen. Die Krankheit wird durch die beiden bodenbürtigen Pilze Verticillium dahliae und V. albo-atrum verursacht. Diese Pilze überleben im Boden oder Pflanzenresten in Form spezieller Dauerformen während mehreren Jahren. Die Pilze dringen durch das Wurzelgewebe in die Leitgefässe der Pflanzen ein und verbreiten sich in der restlichen Pflanze. Mit der Zeit werden die Leitgefässe verstopft und als Folge kommt es zur Welke. Es sind die älteren Blätter, die zuerst welken und im fortgeschrittenen Stadium gar absterben können. Als Folge eines solchen Befalles werden nicht unbedingt weniger, aber kleinere Früchte gebildet. Dies führt nebst einer Ertragsabnahme bei gleich grossem Ernteaufwand auch zu einer Abnahme des Anteils erstklassiger Früchte. Der weite Wirtspflanzenkreis der Verticillium-Krankheitserreger schränkt dabei die Wirkung von Fruchtfolgemassnahmen ein. Speziell geachtet muss auf das Vorkommen von Kartoffeln, einer weiteren Wirtspflanze von Verticillium, in der Fruchtfolge. Die beiden Verticillium-Arten können über Saatkartoffeln verschleppt werden. Weitere Informationen zum Wirtspflanzenkreis der beiden Verticillium-Arten können in der Best4Soil Krankheitserreger-Datenbank gefunden werden. Eine PDF dieser Praxiszusammenfassung mit Bild(ern) finden Sie unter www.best4soil.eu/factsheets